تفنگ خجالتی

2011-04-24T11:39:00.002+04:30

من هیچ نمیدانستم خوشبختی هم میتواند به اندازه ی بدبختی انقدر ناگهانی باشد!
یه شب خوابیدم و صب پا شدم و دیگه بخت-یار شده بودم ...

2011-03-07T22:16:00.003+03:30

اينجا خوب است.
بخت آزمايي دارند.
بليطش سينه اي ستبر است،
و قرعه كشي اش هر سه شنبه.
صورتت را بپوشان و برو ميان قماربازان.
باقي مي ماند بر عهده ي مگسك و ماشه.
وقت و بخت كه يك كاسه شوند،،،
يا پوكه و پول فشنگ و كفن و دفن و سكوت،
يا ميروي تا سه شنبه ي بعد كه بازگردي و سر انقلاب بايستي و داد بزني آزادي، براي بختي ديگر ...

2011-02-12T10:28:00.001+03:30

چشم چشم
دو ابرو
دماغ و دهن
يه گردو
گوش گوش
دوتا گوش
موهاش نشه فراموش
چوب چوب
يه گردن
اينم كه گردي تن
دست دست
دو تا پا
انگشتا و جورابا
ببين چقد قشنگه
حيف كه بدون رنگه

همون كاغذ
همون قلم
همين شعر
اما آدمك ديگه نه قشنگه، نه بدون ِ رنگه
دغلباز و فريبكار و هزار رنگ شده
آخه آدمك ديگه آدم شده

2011-02-10T22:58:00.001+03:30

هزار پای رفتن بود و هر یک را به ناخوشامد صاحب سلیقه ای بریدند؛
حالا که هزار راه ِ رفتن چشم نوازی میکند، با مذمت ِچلاغی، دل خون می کنند.

2011-01-06T11:14:00.000+03:30

جهنمی برایت خواب دیدم ...

بره هایی بریان
حوریانی عریان
شرب جاری
خمر ساری
حظ مدام
فرِّ مقام
ندیم و حکیم به خط و رکاب
نجنبانی انگشت ز رد حجاب
جاه و جلال و حلال به راه
هرچه خواستنی ات بود تو آنجا بخواه

صبر كن،،،
اشتباه كردم

اين بساط ِ بهشت برين تو است! كه خودكامگي هر دمش را رواست.
اين منم، بيدلي ملك خودسوزم است؛ هركه بي شأن دل، حكم آتش سزاست.

بهشتت را خواب ديدم
خواب هايم همه صادقه اند
و تو رستگار ازلي
من اشتباه تعبير كرده بودم.

2010-11-13T06:28:00.002+03:30

سخت است اصول خودت را داشته باشی و با این وجود ... دیگران را قضاوت نکنی.

2010-11-13T06:18:00.002+03:30

به عکس های تو نگاه میکنم که بزرگ شده ای
حتا بزرگ تر از دختران بزرگی که آنروزها باورشان داشتم
اما هنوز چقدر کوچکی
و جوان
و حیف ...
حیف روزگار
ندرتا کسی است که بفهمد
حتا خودت

2010-08-17T02:15:00.001+04:30

حسرت شوره میزند از هر دانه‌ای که می‌کارم؛ این زمین بایر است.

2010-08-12T22:48:00.000+04:30

روز‌هاست زمین را می‌‌بینم. خاکش را می‌دانم. شهرهایش را، ساکنانش را، کودکان و سیاستمداران و معلمان و امیدوارن و دردمندانش را.
درد دارم. سیمان و دوری و خون و دود را چشیده ام. هنوز منتظر نامه‌ات هستم که برسد. چندمین روز هفته است؟ درد دارم. هنوز دلتنگیم آبستن است.
تلفن درد دارد. روزنامه هم. تو هم. همهٔ اخبار درد دارند. درد دارم. نمیخواهم باور کنم آرامم میکنی‌. امید تسکین، ترس درد دوباره است. نمیخواهم باور کنم، درد را و اخبار را و تو را.

اما، آرامم میکنی‌ ...

2010-06-25T17:46:00.002+04:30

و اینک زنی تنها
در آستانه ی قرنی سرد
بی آنکه بخواهد به شعر کشیده شود
بی آنکه هیچ چیز بخواهد

2010-06-02T23:28:00.000+04:30

غول چراغ جادو اومده بود اینجا.
نشست کنارم.
زل زد تو چشام.
و با طنین پر صلابتی گفت لب تر کن تا به اشارتی آرزوت رو اجابت کنم.
.
.
.
و من نیگاش کردم.
و نیگاش کردم.
و نیگاش کردم.
.
.
.
پلک زد؛
و با صدای متأثری گفت متاسفم؛
امیدی بهت نیست!

2010-05-09T23:44:00.001+04:30

پیدا کردن اولین موی سفید مثل دیدن اولین لکه ی خون قاعدگیه. تو هر دو لحظه اولین چیزی که میاد تو ذهنت نگرانی ِ موذی ِ این واقعیته که هنوز این مرحله رو تموم نکردی، در حالیکه آفیشالی وارد مرحله ی بعد شدی ...
تیک
تیک
تیک
تیک
تیک
.
.
.

2010-05-03T15:36:00.000+04:30

غبار حادثه که نشست
نفسم تنگ بود
طاقتم طاق
افق از هر طرف تاریک
باید می رفتم
به شتاب
چنان که حتا یادم رفت خودم را با خودم ببرم
سفرها کردم
و حالا بازگشته ام
به همان متروکه
تکه تکه های آوار را کنار میزنم
و دنبال من میگردم.
.
.
.
و از خودم زاده می شوم.

2010-04-28T20:20:00.001+04:30

چه بی صدا تصعید شدم
چه بی زخم پوسته ام برجا ماند
و تنها دو چشم
و برق بیم
و شوره ی غم
.
.
.
زندگی از مردمک میگذشت و واژگونه بر شبکیه تعبیر وهم میشد.
.
.
.
اَه
بابا فقط میخوام بگم این دوسال خیلی عجیب گذشت. یعنی عجیب بودم. یعنی من نبودم. یعنی نمی دونم من این بودم که در این دو سال بود یا اونی بودم که این دوسال نبود و قبلن فک میکردم که اون بودم. یعنی این دو سال فقط تماشاچی زندگی بودم با یه عالمه قصه که از تماشای زندگی دیگران درون من ساخته میشد و من اون قصه ها رو زندگی میکردم و فقط همین. یعنی من این دو سال نـــــــــــــــبودم. و انقدر تدریجی و بی صدا و آروم از بودن به نبودن رفتم که حتا خودم نفهمیده بودم که دیگه نیستم!
میخوام همینو بگم اما تا میام بنویسم میشه یه شعر خسته از دیوان صد منی ِ عاشق ِ ناگریز ِ دل خون ِ سیاه بخت ِ بدحال!
اَه

2010-01-13T02:29:00.003+03:30

نمیدونم از کجا شروع شد که دیگر واژه هام کم اومدن و ساختار زبان مستعملم انقدر نخ نما شد؛ نمیدونم از کجا تموم شدم.

یکی از مشاورای دوره ی مشاور گردی ام زمانی که خاک کامبیز هنوز گرم بود گفت بعد از فقدان نزدیکی در اثر مرگ، فرد عزیز از دست داده یا دچار ترس همیشگی از دست دادن زنده ها میشود یا بی تفاوت به بود و نبود همه ی زنده هایش؛ و من می ترسیدم که دچار یکی از این دو سندروم بشم؛ غافل از اینکه گویا عارضه ی دیگری هم هست ... قرار دادن چیزی، کسی، حسی در سیاهچال محصول فقدان منتج مرگ که برود از یاد که روزی چیزی، کسی، حسی آنجا بوده که مرگ آن را ربوده است و به این شیوه همه چیز عادی جلوه کند و ادامه یابد ... وه که چه بدتر از سناریوهای از پیش پرداخته ی روانشناسانه از کار درآمد این یکی شیوه ی خود ساخته ای که روان من برگزید؛ و بدی اش آن بود که آن چیز یا کس یا حس را چنان چسبیدن که عزیزتر از عزیز رفته بماند که دوباره سربرنکند دردهای " مرگ".

2009-12-11T00:38:00.002+03:30

من نقش لی لی کشیدم
تو شدی سنگش
هر جا نشستی
من پریدم
هر جا پریدی
من نشستم
از یک تا هشتش را نشانه گرفتم که بنشینی
از هشت تا یکش را لنگ در هوا بودم

2009-12-10T15:17:00.004+03:30

جغرافیایی ساختم که پهنای مشرق به مغربش شد نه فاصله ی طلوع و غروب آفتاب پشت پنجره ی این ایوان و آن اتاق، که آمدن و رفتن چراغی پشت شیشه ی پنجره ای و باز همان پنجره، که حتا وجود نداشت.

جغرافیایی که درازای شمال به جنوبش شد همان اتاقی که تو در آن نبودی؛ و حتا دیگر من هم.

جغرافیایی که تاریخم را برنمی تابید.

چند طلوع و غروب دیگر مقیم دنیایی چنین تنگ می مانم؟

2009-12-01T01:03:00.000+03:30

دنیا که آمدم، بیست و دومین روز ماه بود؛ ندانسته دختر باد شدم.
بزرگ که شدم، همه ی روزهای تقویم می گذرد و نخواسته همه ی سهمم پنکه ی سقفی شده که پره اش به پشت یقه ام گیر کرده و حول مرکز سقفی بر رویاهایم می چرخم.

2009-11-30T01:30:00.002+03:30

داستان پارادایم های ذهنی رو در آزمون شپش هایی که تو ظرفِ در بسته "پرش" و "مانع" رو تجربه کردن و تو ظرفِ در باز، "مأیوس" "مردن" شنیدی؟!

من یکی از اون شپشام!

2009-10-11T20:21:00.001+03:30

ساعت شنی به ره خلق دیرین خود، ذره ذره کوه شن را بزرگ و بزرگ تر میکند. آدمک دلخوشانه خاطرات را مرور میکند و نمیفهد که حس شیرین تجربه ی بازی شن ها، نوید خفگی زودرسش را میدهد. ساعت شنی را از هر طرف بچرخانی آدمک را خفه می کند؛ و مجموع کار انجام شده اش صفر است.

2009-09-12T00:03:00.003+04:30

یک
دو
سه
چهار

هپ

شش
هفت
هشت
نه

هپ

یازده
دوازده
سیزده
چهارده

هپ

شانزده
هفده

هپ

نوزده

هپ

بیست و یک

هپ

بیست و سه

هپ
هپ
هپ
هپ
هپ
.
.
.

زور نزن؛
همینجوری بشمر؛
از این به بعد دور هپ به یکه.

2009-06-18T03:25:00.000+04:30

هیچگاه کودکی نمیخواهم.
هیچگاه سرزمینی.
که از این همه باختن خلف و سلف بیزارم.
از این دنیا.

2009-05-27T23:49:00.002+04:30

روز پنجاه و سوم

اتاق تاریک.
در بسته.
کلید رویایی.
جیب نگهبان.
می شمارم.
بیبیدی بابیدی بووووو ...
فرشته ی مهربان.
بیبیدی بابیدی بووووو ...
نخواهد آمد.
هیچوقت نیامد.
اتاق تاریک.
در بسته.
و رویای کلیدی که کدو شد.
و نگهبانی که خر خود را میراند.

Casting

من
تو
همه

The End

2009-05-21T21:01:00.001+04:30

روز چهل و هفتم

وقتی یه بار پا تو از دست دادی
پایی که داری
تنها امید به دوباره سرپا شدن ِ
یا
تنها بیم از دوباره باختن

؟

2009-05-18T22:56:00.006+04:30

روز چهل و چهارم

- استیو: مرد سی و هشت ساله استرالیایی هم جنس گرا که چند سال پیش شوهر آلمانی اش را در لندن دیده و پس از گذار روزگاری هر دو دریافته اند که دیگری "ایز دِ وان"؛ و از چند ماه پیش به برلین مهاجرت کرده و مرد خانه ی عشقش شده است و خانه داری می کند.
- دونپین: دختر سی ساله ی چینی که چند ماهی است برای کار در شرکتی به برلین آمده است. مانند اکثر چینی ها عجیب است و هنوز نمیتواند حیرتش را از آزادی همجنس گرایی در آلمان مهار کند و هر بار که قصه ای سرباز می کند شیهه هایش به گوش میرسد.
- النا: دختر بیست و نه ساله و ریزنقش اسپانیایی که فوق لیسانس آسیب شناسی مغز موش خوانده و از ماه پیش آمده برلین تا دکترایش را در این زمینه بگیرد.
- آلیونا: دختری بیست و پنج ساله از پدری هیسپنیش و مادری روس که در کوبا متولد و بزرگ شده است و پس از ازدواج اخیرش با معلمی آلمانی، جلای وطن کرده است. خوش هیکل. بد لباس. به روسی و اسپانیایی مسلط است. انگلیسی نمی داند. بیکار است و در جستجوی شغل. تا کاری بیابد دست بند و گردنبند و سایر زیورآلات سنگی و چوبی و نخی و شیشه ای ... می سازد و می فروشد.
- ادوین: پسر بیست و هشت ساله برزیلی. ساکت. همیشه لبخند بر لب. هیکل خیلی،خیلی، خیلی بزرگ.
- آنا دختر بیست و سه ساله روسی. روشن. زیبا. بسیار زیبا. چندی است به برلین آمده و با دوست پسرش از برلین لذت می برد. اسکی باز ماهری است و چوب اسکی هایش، کوههای پر برف روسیه و شراب قرمز را بیشتر از هرچیزی دوست دارد.
- آنخل پسر بیست و پنج ساله ی اسپانیایی. نسبتاً خوش قیافه. از دانشجویان خوش باش اراسموس. هر جمعه شب بیرون میرود. هر شنبه صبح نمیداند کجا از خواب برمی خیزد.
- سوییتلانا دختر جوان اوکراینی. سنش نامعلوم است. دوست ندارد کسی بداند. هیکل نحیفی دارد. موهایش را به شدت زرد کرده. آرایش غلیظی می کند. صورت و گردنش نشان از زخمهایی کهنه و کاری دارد. سه فرزند دارد. در حال حاضر خانه اش بی مرد است. اطلاعاتی از پدر بچه ها در دست نیست. چند وقتی است همواره اتفاقی کنار ادوین است.
- لانا: زن چهل ساله اوکراینی. صورت بشاش. لبخندهای شیرین و شیطنت بار. از شوهر اولش سه فرزند دارد. دختر بزرگش سه ماه دیگر فارغ می شود و بی تاب در آغوش کشیدن نوه اش است. دو سال پیش با یک مرد آلمانی ازدواج کرده است و مردش دوست ندارد بدون تأییدش جایی برود.
- الکان: پسر سی و اندی ساله ی ترک. به شدت خنگ و یوغور. مدتی پود دلش را بر تار دلبری های سوییتلانا گره میزد.
- ژیشوان: دختر شانزده ساله ی چینی. بی صدا. کم حرف. بی آلایش. باهوش. سختکوش. منظم. سه ماه است با مادر و ناپدری اش به برلین آمده است. با نوجوانان آلمانی در یکی از مدارس برلین همکلاس است. زبانی جز چینی نمی داند.
- الگا: زن چهل و هشت ساله قزاق. به شدت پرخاشگر. به شدت. همواره در حال فحش گفتن. تحکم به ریز و درشت. نه سال است به همراه خانواده اش به آلمان مهاجرت کرده است. نظافتچی یک ساختمان است.
- فم: دختر شانزده ساله تایلندی. ریزه. لوس. شل حرف میزند. اندکی بی ادب.
- ژوانا: دختر بیست و پنج ساله از افریقای جنوبی. اندکی تپل. با خنده های سرخوشانه و شاد. اینجا درس می خواند. اغلب بیمار است.
- فیلیکس: پسر هجده ساله چینی. می خواهد در برلین به دانشگاه برود. از ژیشوان خوشش می آید. هوششان همسنگ به نظر نمی آید.
- تامی: زن سی و پنج ساله اسراییلی. با موهای صاف مشکی. صورت شیک. جذاب. از خودش هیچ نمی گوید. حتا وقتی سوال شود. تنها معلوم است از پنج سال پیش با شوهرش در برلین زندگی می کند.
- ژان فرانسوا: مرد چهل و پنج ساله فرانسوی. هیکل ورزیده. به بلندای صد و شصت سانتیمتر. همواره به کوچکی جثه اش آگاه است. مزاح میکند. اما آزرده است. چند سال پیش زندگی مشترکش با طلاق مواجه شده است. هیچ گاه اطلاعاتی از همسرش منتشر نشد. در حال حاضر با سگش زندگی میکند. سالهاست ارتباطش با الکل و سیگار در حد نکوهش در زندگی دیگران است. معلم آلمانی است. معلم خیلی خوبی است.

.

.

.

این روزها پرتکرار ترین آدمهای زندگی من اینها هستند.

2009-05-12T23:56:00.002+04:30

روز سی و هشتم

می دانم.
باز هم باران می آید ...
باز هم کتابم به آب می رود ...
باز هم تو می خندی.
کبری چطور تصمیمش را گرفت؟!

2009-05-11T23:39:00.003+04:30

روز سی و هفتم

تشت افکار هزار پاره ام میان حیاط است.
به فیلسوفی تعارفش کردم که در آن رخت بشوید.
رختهایش را رها کرده افکار مرا می کاود.
هیچ یک را رها نمیکند تا به بند بیاویزم.
هی چنگ می زند.

2009-04-28T23:43:00.000+04:30

روز بیست و چهارم

هیچ میدانستی این اواخر تنها پشت گرمی ام را هم از دست داده ام ...

بهار شده
روزها بلندتر
... هوا گرمتر
و شوفاژها را از بیخ بسته اند.

2009-04-23T23:57:00.000+04:30

روز نوزدهم

هیچ دورانی از زندگی به اندازه دوازده سال تحصیل ابتدایی، راهنمایی و متوسطه سرشار از آرامش و ثبات نبود؛ با اذعان به اینکه هیچ یک از ارکان خانواده کم و زیاد نشد، خانه چندان رنگ به رنگ نگردید، هیچ یک از همسایه ها پسر شایان توجهی نداشت و مدرسه و همه ی هم شاگردیها با من بزرگ شدند ...
آنقدر این ریتم زندگی تکرار شد که همه چیز آن را از بر بودم؛ مختصات روزهایم، آداب و ادبیات همه اهالی زندگی ام، همه گوشه های فکر و احساس خودم و حتا زاویه ی آفتاب رو در ساعات مختلف روزهای مختلف فصلهای مختلف بر در و دیوار اتاقم ...
ناغافل هیجده سال میگذرد و زندگی افراز میشود به بازه هایی سیال و بی شکل، که بدون پیش بینی میآیند، بسته به زیرساختهایت درنگ میکنند و پیش از آن که بهشان خو کنی، ترکت میکنند ... و غریب می مانی میان زندگی خودت ... و زل میزنی به آفتاب ناآشنای روی دیوار.

اینها نوشته های کولی ای میباشد که دیریست از خانه خارج شده و تا کنون مراجعت ننموده است. از یابنده تقاضا میشود به او بگوید: "اندکی صبر ... ... ..." و قال قضیه را بکند.

2009-04-20T22:00:00.001+04:30

روز شانزدهم

Unlock
Ok

Keypad unlocked

Menue
Tools
Settings
General
Date and time

Time: 00:30

click

Time: 22:00

Ok

“Time change detected. Have you travelled to a different time zone?”

YES!!!!!

- نابغه ... بعد از شش ماه ... تازه فهمیدی؟؟؟؟

Back
Back
Exit
Back
Exit

- خودت چی ... فهمیدی ی ی ی؟!!!!

2009-04-15T22:39:00.000+04:30

روز یازدهم

امروز شهر امن تر می نمود و من تنهاتر؛ و هر دو آفتابی.
بعد از شش ماه به این فکر افتادم که من قطعن تنها کسی نیستم که ماجراهای به زعم خودم سختی رو گذروندم یا میگذرونم؛ و این وقتی بود که شنیدم دیپن، یکی از پسرای هندی کلاس، که بی شک میشه به عنوان شادترین آدم کلاس ازش یاد کرد و تنها نکته ی عجیبی که پیش از این ازش میدونستم این بود که زندگیشو ماهانه با 250 یورو میگذرونه، به نظرش عشق مقوله ی "اکسپنسیو" یه، عاشق سگاست، و اگر بخوام صادق باشم فکر میکردم یکی از اون پسرای الکی خوش و پولدار هندیه، تو چهارده سالگی پدر و مادرشو از دست داده و هیچ، هیچ، هیچ کسی رو تو این دنیا غیر از دوستاش نداره، و بعد از مرگ پدر و مادرش تنهای تنها تو خونه ای که از اونا به جا مونده زندگی میکرده، خودش برای گذران زندگیش کار میکرده و هزینه ی تحصیلش رو از پس اندازی که داشته داده و الان غذا و خرج ماهیانه اش رو از کار کردن تو یه رستوران هندی تو برلین تأمین میکنه.
بعد موقع ناهار فهمیدم که دخترا و پسرای کلاس از آسیای جنوب شرق تا امریکای جنوبی، راجع به عشق و ازدواج چی فکر میکنن؛ و هرچی دنبال اصطلاحاتی مثل "یوق بندگی" یا "مانع آزادی" یا "تعهدی دست و پا گیر" توی دیالوگاشون گشتم، چیزی پیدا نکردم.
بعد فهمیدم که اینجا پسرا و دخترا به یه اندازه از اینکه طعمه ی جنسی آدمایی که سر راهشون قرار میگیرن بشن میترسن.
بعد به این فکر کردم که فرق اصلی من با همه ی بچه های کلاس تو اینه که نه تنها نمیتونم مثل بعضی از اونا برای زندگی خودم فرصتهای باارزش خلق کنم، یا مثل اکثرشون از فرصتهای خوب زندگی به نحو احسن استفاده کنم، بلکه حتا فرصتهای فراهم اومده به هر نحوی رو با شگردهای مختلف به باد میدم.
بعد فهمیدم که مکزیکی ها وقتی با یه خانم تو خیابون راه میرن حتمن باید دست راست قرار بگیرن؛ تا بازوی سمت راست برای زدن مشت، درصورت درگیری هر دعوای احتمالی آزاد باشه؛ در غیر این صورت عصبی میشن.
و جالبتر از همه اینکه بعد از شش ماه فهمیدم، به نظر بچه های جی پی ای من دختری "وییرد" و غیر اجتماعی ام که همش توی عوالم خودمم و گوشه گیری میکنم!
و در آخر روز که بعد از کار دسته جمعی روی پروژه، واسه خوردن شام توی یه کافه نشستیم، صاحب نژادپرست کافه در نهایت خشم همه ی ما رو بیرون کرد.

و در تمام طول روز تصاویر مختلف از خاطره های دنر فروشی زیر پله تا اتوبوس خط صد برلین به گوشه و کنار ذهنم سرک کشید و دوباره و دوباره با هجوم یادواره های تلخ همیشه در کمین پس رفت ... و خوب که فکر کردم دیدم "وییرد" بهترین لقبی بوده که میتونستن بهم نسبت بدن با علم به اینکه "...س خل" رو از بچه های ایرانی به خوبی یاد گرفتن و در نهایت سلاست و کاملن به جا به کار میبرن.

2009-04-12T23:33:00.000+04:30

روز هشتم

میدانی، روز هشتم بود که فهمیدم ترس ِ از تو تنها شدن، سایه ی تو را انقدر مونس عزیزی کرد که از برای نگه داشتنش، زندانی همین زاویه ی تاریک و روشن زندگی شوم ... و این خیال حتا تنهاترینم کرد ...
میدانی، میخواهم از این گوشه بروم و به اندازه ی همه ی آدمهای آفتابی ِ دنیا تنها شوم ... بی خیال سایه ی تو.

2009-04-11T05:00:00.000+04:30

روز هفتم

و من آفریده شدم.
هر سال در همین روز.
هر سال به هیبتی دیگر.
و هر سال جمع بندی ای که جمع نمیشود.

2009-04-10T22:58:00.000+04:30

روز ششم

وقتی نمیخوای جایی بری چندان فرقی هم نمیکنه که در ِ خونه رو پیدا کنی یا نه ...

2009-04-09T23:31:00.000+04:30

روز پنجم

هفت صبح بیدار شدم. از تخت بیرون آمدم. مرتبش کردم. رفتم به طرف دستشویی. دست و صورتم را شستم. دوش هم گرفتم. به اتاق برگشتم. لباس پوشیدم. از پله ها پایین رفتم. به طرف آشپزخانه. شیر و نون و پنیر و قهوه و عسل رو برداشتم. نونو تو تستر، قهوه رو تو مایکرویو آماده کردم. صبحانه خوردم. ظرفهاشو شستم. لپ تاپ مو جمع کردم. کتابها رو تو کیفم گذاشتم. کفشهامو پوشیدم. پالتومو برداشتم. ساعت نه قرار داشتم. نرفتم. در ِ خونه رو پیدا نکردم ...

2009-04-08T23:25:00.001+04:30

روز چهارم

راستی چه سنگین میگذرند روزها وقتی می شماریشان، شاید هم دلتنگی است که این همه زمان را چگال میکند.
به هر حال صبح و ظهر و عصر در دانشگاه گذشت به کلاس و تلاش مذبوحانه برای پروژه؛ شب هم به روال جدید در پتسدام ...

2009-04-07T23:53:00.001+04:30

روز سوم

صبح با عملیات خالی کردن پنج هزار سکنه و مسافرین حوالی ایستگاه اصلی پتسدام شروع شد. باید یه بمب به جا مانده از جنگ جهانی دوم رو منفجر می کردن. همین باعث شد که از ساعت شش و نیم آواره خیابون شم.

بعد از رسیدن به امور خانه داری و بانکی، موفق شدم ساعت دوازده ظهر خودمو به کتابخونه برسونم و بالاخره کار پروژه مو شروع کنم؛ بماند که وسایلم توی صندوق امانات کتابخونه قفل شد و مجبور شدم از مسوول زبون نا فهم اونجا بخوام صندوقو برام باز کنه و اونم منو مجبور کرد تک به تک جزییات کیفم از مسواک و لباس خواب تا اسم کتابای تو کیفمو براش توضیح بدم و خدا پدر دانشجوی مترجم رو هم این بین بیامرزد.

لحظاتی هست که فکر میکنی اگر لال بودم و کر چقدر خوب بود؛ یا اینکه اصلن نبودم! وقتی بچه بودم هر وقت نقاشیم خراب میشد، برگشتن به اشتباهاتم و پاک کردنشون و از نو کشیدنشون خیلی برام سخت بود؛ ترجیح می دادم یه صفحه ی سفید دیگه بردارم و از نو شروع کنم. در مورد نوشتن اما برعکس بود و این سابقش برمیگرده به ایامی که قلم به دست گرفتن و نوشتن رو آموخته بودم. هر وقت چیزی می نوشتم حتا اگر میفهمیدم اصل و منطق نوشته از بیخ بیراهه رفته، امکان نداشت سراغ صفحه ی دیگه ای برم؛ هزاران بار هم اگر می طلبید روی همون کاغذ اشتباهاتم رو پاک میکردم و در نهایت تو همون صفحه قصه ام رو هر چی که بود، به آخر میبردم؛ گرچه آخر کار صفحه ی کاغذ به شدت زخم دار اصلاحات و تغییراتم شده بود اما کاملن به رضایتی که از نتیجه ی کار پیدا می کردم می ارزید.
حالا نمیدونم تو زندگیم اغلب نقاش صفت بودم یا نویسنده اما هر بار که به مشکلی بر میخورم، زد و خورد اون نقاش و نویسنده ی درونم بالا میگیره؛ و بسته به شدت اراده ی مشکلم به بقا یا فنا، یکی از اون دوتا سکان رو به دست میگیره که پاک کنه یا پاره کنه ...

و عصر که همچنان حیران نقاش و نویسنده بودم، کسی در زد و وقتی درو باز کردم پسر محجوب مومشکی بهم شکلات تعارف کرد و گفت که همسایه ی جدیده و میخواد اینترنت بگیره و من که نمیتونستم کمکش کنم خواستم پسر چینی اینترنت فروش همسایه رو معرفی کنم که همون موقع از درخونه اش بیرون اومد و من در عین تعجب دیدم که پسری که از در بیرون میاد نه تنها چینی نیست بلکه داره به فارسی سلیسی با دوستش حرف میزنه و فهمیدم که زمزمه های فارسی ای که این چند روز از تو راهرو میشنیدم توهم من نبود! پسر همسایه وقتی همزبونی ما رو دید پرسید که کجایی هستیم و وقتی در جواب من گفت که از فلسطین اومده مشخص شد که داریم یه خاور میانه ی کوچیک اونجا راه میندازیم.

و شب، ساعت ده شب باز گم شدم؛ همون قطار همیشگی، همون مسیر همیشگی، همون ایستگاهها ... قسم میخورم که همه چیز عین همیشه بود ... اما وقتی پیاده شدم هیچ چیزو نمیشناختم؛ وسط یه پارک جنگلی در یه ایستگاه نام ناآشنا ... گمگشته ی افکار عجیبی بودم تا قطار دیگه ای از یه جای تاریکی دراومد و همه چیز به حالت اول خودش برگشت و فکر کردم که حتمن خیالاتی شده بودم و همه ی اون افکار از یادم رفت ...

2009-04-06T21:41:00.002+04:30

روز دوم

باید امروز به برلین برمی گشتم؛ بلیط قطارم فقط تا 24 ساعت اعتبار داشت. یک ساعت و نیم تا هانوور و یک ساعت و نیم از آنجا تا برلین تو قطار بودم؛ و غریب؛ بارم هم به سنگینی دلم بود.
هوای برلین آفتابی بود؛ مردم کاملن بهاری. باور نکردم همان شهری است که یک ماه پیش با آنهمه تیرگی و بغض ترکش کردم؛ شهری که آن همه درش دلگیر و دلتنگ بودم. کمی امید در دلم جان گرفت. شاید این بار از پسش برآمدم. اشتباه می کردم. در ِ خانه بر روی همه ی خاطره ها باز شد و تنهایی سمج تر از زمستان امسال آنجا بود.
به اینترنت پناه بردم و تکنولوژی یا خودم یا هرآن چه را که باز مرا به این همه آزار مهمان کرد نفرین کردم؛ گاه آدم چه ساده دل می شود. می دانی، زندان ِ من غربت نبود یا دوری یا دلتنگی؛ من خود زندان بان خود شدم و آزادی ِ همه ی آنها را که پشت میله ها شاد و سرخوش زندگی شان را می جستند نشان بی مهری شمردم. پس چشمهایم را شستم تا از پرده اشک به در آید؛ چند نفس عمیق کشیدم تا قلبم آرام گیرد؛ و به بچه ها زنگ زدم؛ رسیدنم را خبر دادم؛ برای روزهای آینده، درس ها و خوش گذرانی ها قرار گذاشتم و از ته دل آرزو کردم که از پس دلشکستگی ها و دلسردی ها و دلتنگی ها برآیم.

پیوست یک – صبر کردن امید خالص می خواهد؛ صبر نکردن ناامیدی مطلق. کدام را دارم؟
پیوست دو – خوش بگذره.

2009-04-05T23:39:00.000+04:30

روز اول

سفر به هامبورگ راحت بود، برعکس مسافرش.
خسته و دل آشفته به برمن رسیدم. حالم آنقدر نزار بود انگار که از بی رضاییم به برگشتن خبر دهد.
هنوز باورم نمیشه با خودم چیکار کردم.

2009-03-07T14:10:00.000+03:30

من این وطن رو دوست دارم.
خوب اگه خوب، بد اگه بد ...
من این وطن رو دوست دارم.
به یه دلیل ساده ...

چون تنها "وطن" ییه که دارم.

2009-03-04T02:18:00.001+03:30

گزارش اولین روزی که تصمیم گرفتم به زندگی جدیدم "آره" بگم:

1- علی رغم دو روز تلاش پی در پی و بی نتیجه برای دریافت کارت مالیات و 2 ساعت تحمل صف نه چندان دلچسب اداره ی شهروندان، شونه ای بالا انداختم و راهی داروخانه ی کنار اداره شدم و با شعف زیاد یه شیشه شیر دخترونه ی صورتی خریدم.
2- برای راننده ی اتوبوسی که داشت به ایستگاه نزدیک می شد و مشخص بود منو که به خاطر احترام به قوانین شهروندی پشت چراغ عابر وایستادم جا خواهد گذاشت به شدت هر چه تمامتر دست تکون دادم، جیغ زدم و سلام کردم؛ و اون هم متقابلاً دستی تکون داد و آقا منشانه و در نهایت ناباوری در ایستگاه منتظر ایستاد تا چراغ سبز بشه و من به اتوبوس برسم و به همین راحتی تمام راه تا مقصد رو از لبخندهای مهربانانه ی راننده و تلاشش برای حرف زدن با من زبان نفهم لذت بردم.
3- برای تک تک چیزهایی که عزیزانم و خوشحال میکنه، کسایی که قبلن خیلی کمتر به عشقشون توجه میکردم، وقت گذاشتم، گشتم و عاشقانه خرید کردم.
4- توی یه کافه نه چندان پرتردد که خاطره ی تابستون رو برام زنده میکرد قهوه و کراسان خوردم و از ده دقیقه آفتاب غیرقابل باوری که بر برلین تابید حیرت کردم؛ و باور کردم که ابرها کنار میرن، فقط باید کمی صبر کنم.
5- خودمو به یه ساعت تماشای رقص خیابونی یه گروه رقصنده تکنو کنار کلیسای شکسته و اونا رو به 2 یورو پول ناقابل و هر دومون و به یه عالمه لبخند مهمون کردم.
6- در حالی که داشتم خودمو آماده میکردم که پس از 3 روز ممارست بی ثمر دوباره به سراغ اداره پست ناکارآمد دیچلند بروم، دختر ِهمیشه در جستجوی شکار فرقه ی "ساینتولوژی" رو در ایستگاه اتوبوس دیدم که باز به طرفم اومد و علی رغم اعتراف سلیس من به "ایش کن نیشت دیچ اشپقشن"، به انگلیسی روانی سر صحبت رو باز کرد و من فکر کردم که چرا نه، اگر که امروز روز "آره" گفتنه! و 2 ساعتی رو هم با این فرقه و در ساختمون تحسین برانگیزشون گذروندم؛ و در نهایت استقامت بعد از دو ساعت مصاحبه تأثیر گذار و تحت فشار به چشمان مصاحبه کننده ی مسخ شده ام زل زدم و گفتم "آیم نات اینترستت این یور بیلیفس" و اون حتماً با خودش فکر کرد که پس چطور این دختر دو ساعت تمام به گمگشتگیش در زندگی و اشتباهات و تلخکامی های گذشته اش اعتراف کرده بود؛ و انقدر چشمانم قرص تر از نگاه سرسپرده ی او بود که میدانم "هی ونت فالو می آپ فور مای فردر دیسیژنز"!
7- به سینمای دنجی رفتم و فیلم تأثیر گذار "میلک" رو تماشا کردم و فکر کردم که مهم نیست که چی فکر میکنم؛ یا حتا چیزی که بهش فکر میکنم چقدر در قاموس عمومی درسته، اون چیزی که مهمه و اون چیزی که همه ی قهرمان ها رو قهرمان کرده، اعتقاد راسخ خودشون بوده و بهایی که ما به ازای اون پرداختن؛ و این اولین بار بود تو زندگیم، حقیقتن اولین بار بود که فهمیدم اون چیزی که منو به وجد میاره اصالت یک ایده نیست، شجاعت تلاش برای اونه.
8- و آخر روز با 13 تا فلایر از رستورانا و کافه های مختلف محله شارلوتن برگ به خونه برگشتم و همه ی اونا رو مثل خشم و بغض و خاطره ی اشتباهم با متانت توی کیسه زباله گذاشتم.

و میدونم روزهای بیشتری میاد که به زندگیم "آره" بگم؛ بیشتر بخندم؛ کمتر احساس قربانی بودن بکنم؛ عقایدم رو روشنتر بشناسم؛ و قدمهای درست تری بردارم، اگر نه برای خیلی آدما، دست کم برای خودم.

2009-02-28T02:35:00.002+03:30

شاید در کرم شبتابی که در فلق ناامیدانه سوسو میزند فهم کنی که چه از معانی تهی می شوم.
نه ماهیت مرا به چالش بکش.
نه روز را منکر شو.
فقط بفهم.

2009-02-27T05:14:00.001+03:30

داستان یک اشتباه از آنجا شروع شد که اشتباهاً کتاب دیگری را باز کردم.
و به وسوسه جذابیت داستان اشتباه و پایانش از برگی به برگی و از فصلی به فصل دیگر رفتم.
و دیگر یکی از شخصیت های بی پایان داستان اشتباه بودم.
چون داستان اشتباه پایان درست ندارد.

2009-02-24T20:27:00.000+03:30

نه در کاشانم.
نه پشت سنگی.
نه اجاق شقایقی.
...اما اینجا ناجوانمردانه سرد است.

2009-01-16T17:32:00.002+03:30

"مرگ هیچ نیست
جز دیده نشدن زان پس
شنیده نشدن
. . . "

حقا كه مرگی اتفاق افتاد.
از نحسی دوری اما،
حتا هيچ معلوم نشد که جنازه كداممان بوديم !

2009-01-16T17:12:00.000+03:30

من و او با هم به دنیا آمدیم؛ اما من خالق بودم و او مخلوق؛ من جسم بودم و او خیال؛ من در واقعیت زندگی می کردم و او در من؛
او با من بزرگ می شد؛
من از دنیا برایش می گفتم؛
او را به تماشای صحنه های زندگی ام می بردم؛
می گذاشتم درونم را بخواند؛
من تجربه می کردم و او یاد می گرفت، دنیا را، زندگی را، من را؛
او به همه پستوهای ناپیدای فکر من راه داشت؛
آنجا خانه اش بود.
او انباشت ِ جریان ِ زندگی من شد.
او سنگ معیار همه دنیای درون من شد ...
اما من به او خیانت کردم.
من به نام عشق، دیگری را جایگزین او کردم.
و تنهایش گذاشتم.
حالا مدتهاست که از او بی خبرم.
اگر او را دیدی لطف کن و برایش بگو که چه تنها مانده ام ...

2009-01-01T04:31:00.001+03:30

سال جدیدی رو که هنوز به ما ربطی نداره تحویل گرفتیم.
به هم تبریک گفتیم.
رقصیدیم.
خندیدیم.
دلتنگ شدیم.
.
.
.
من و سایه ام.
فقط من و سایه ام.
و این تجسم فردیتی بود که به خاطر به دست آوردنش جلای وطن کردم ...
هر چند که عاشق بودم ...
و هستم ...

2008-12-11T00:37:00.002+03:30

جای انگشتانت را از بلور بند زده دلش پاک کرد.
آن را دوباره در قفسه گذاشت.
مغموم حسرت این شاید آخرین فرصت پایان یافته بود . . .
. . . فرصت این که دلش را ببازد.
. . . و تو مترصد فرصت های بازار شلوغ خودت.

2008-12-10T22:20:00.000+03:30

دور می شوم . . .
آنقدر که همه ی مرزها را گم کنم.
آنقدر که دیگر هیچ نامه ای به دستم نرسد.
آنقدر که من بمانم و دنیایی بی واژه.
شاید که دیگر دلتنگ نباشم.

2008-10-26T00:31:00.002+03:30

Three full weeks far away from home
… whatever I loved
I am arrived
… though my mind is still on the way … it wants to be back.

2008-09-15T17:23:00.000+04:30

ته بن ِ بسته ی هر راه پرخواهش زندگی سه چاره تو را بیش نیست:

کلنگی بجویی و تیشه به بن کور بزنی و راهی به دیگر سو باز کنی
نردبانی بیابی و جستی بزنی و بگذری
تلخ و تسلیم نگاهی کنی و روی گردانی و راه ِ نیم آمده را بازگردی

چاره چهارمی هم هست شاید
پای دیوار بایستی چشم به آسمان به انتظار زلزله، معجزه یا هر دست غیب دیگری که دیوار را برکند یا تو را عبور دهد.

بی چاره من
که نه دیگر رمق کلنگ زدنم است در بازو
نه نردبانم بر کف
نه روی راه نیم مانده برگشتنم به رخ
و نه امید ِ به غیبم در دل
چه کنم با این همه خواهش؟؟؟؟

2008-08-13T00:01:00.001+04:30

دستهایم را، زبانم را، چشمهایم را
دار زدم بر شاخه ی نورس ندامتم
که نجوید، نگوید، نپوید
آغوشت را، نامت را، بودنت را.

کاش که نشکند.

2008-08-12T21:14:00.000+04:30

تو به لذت اعتقاد داشتی،
به "بازی های بزرگ"،
به خودت،
"من فقط به چشمهایت".

چه سوءتفاهمی!

2008-07-25T03:23:00.001+04:30

حسرت امنیت آغوش تو
امنیت آغوش تو ...
آغوش تو ...
تو ...

نیستی.

هستم.

2008-07-21T13:45:00.000+04:30

پیرامون در هیاهوی حیات می خروشد.
درون از غوغای صورتک ها به ستوه آمده.
همچنان راکدم.

2008-07-10T10:28:00.001+04:30

شعله طبعش به سوزاندن است.
پروانگی نکن.

2008-07-02T01:58:00.000+04:30

هزار چرخ می خورم.
هزار قصه ساز می کنم.
هزار بار می روم.
و همه را به نگاهی بر باد می دهم.

نگاهت را از من بگیر.

2008-07-01T00:01:00.000+04:30

این نیز بگذرد.

2008-07-01T00:00:00.001+04:30

شب
روز
شب
روز
شب
روز
شب
روز
شب
.
.
.
چهار سال گذشت.

2008-06-19T22:28:00.001+04:30

دل بسپار
بی تاب، بی باک، بی هدف

حتا سر بسپار
"صبور، سنگین، سرگردان"

اما نگذار
یگانگی ات به چالش کشیده شود

هیچوقت

2008-06-14T20:28:00.003+04:30

اولین آدمی که تو شکست و پیروزی و عشق و نفرت و تنهایی و همهمه، آغوش و تحسین و نگاه و لبخند و شانه و همراهی شو طلب می کنی، کیه؟

اون آدم هر کی که هست،
اولین چیزیه که باید تو زندگیت ازش پرهیز کنی.
تخدیر وجود اون دیر یا زود معتادت میکنه.
و نشئگی یادش جای همه زندگیتو می گیره.
و از قضای روزگار ممکنه روزی بیاد که بفهمی اون دیگه نخواهد بود، نیست یا اصلن نبوده.
و اون وقت می مونی تو خماریش.

2008-06-13T02:52:00.000+04:30

دست از شاعرانگی کلام بردار و به منطق پدیده ها اعتراف کن.
دیگه بزرگ شدی.

2008-06-13T01:31:00.002+04:30

شیدایی از جذبه جان می گیرد.
جذبه از ناشناختگی.
ناشناختگی از غربت.
همین بود که قرابت، پرده ی آخر قصه شیدایی ما شد.
پایان.

2008-06-13T01:00:00.000+04:30

همه هجرت های من از لانه ام در لانه ام شکستند.

2008-06-08T04:16:00.000+04:30

آخر دنیا یعنی جایی که باور کنی هیچ دستی سرپناه ترس و تنهایی ات نخواهد شد.
و این جا یقیناً آخر دنیای من است.

2008-06-02T12:59:00.000+04:30

چند بار دیگر در آستانه جهش مرا به ماندن محکوم خواهی کرد؟
چند بار دیگر راه هایی را که برمی گزینم به بن بست خواهی کشاند؟
چند بار دیگر تلاش هایم را از بی معنایی خواهی انباشت؟
چند بار دیگر خواسته هایم را به هیچ گره خواهی زد؟

مطمئن نیستم که هر بار بمانم.
مطمئن نیستم که هر بار راه درستی برگزینم.
مطمئن نیستم که هر بار تلاشی نو طرح بریزم.
مطمئن نیستم که این بار اصلن چیزی بخواهم.

راست می گفت
من فهمیدم تو خدایی
اما تو هنوز نفهمیدی من ایوب نیستم.

2008-06-02T11:57:00.000+04:30

هنوز هم ثانیه ها متانت خود را از دست نداده اند.
و داغ ها و دغدغه های مرا در بی تفاوتی شان کشدار می کنند.
صبور می شوم.

2008-05-22T23:13:00.000+04:30

همه عشق های من در تلاقی نگاههای مشتاق نطفه بستند.
در رعشه کلمات سیری ناپذیر تورم یافتند.
در التهاب اندام های پر پیچ رشد کردند.
در تداوم همدلی های آرام بالغ شدند.
و از چیرگی فاصله های بی رحم به زهدان ذهنم رجعت کردند.
تا هر روز و هر روز یادهای پراکنده، داغ دار، از آن برآید و در آن فرو رود.

عشق تو هم از تقدیر این چرخه مستثنا نشد.

2008-05-21T23:42:00.000+04:30

رخوت ریشه دواندن را کوچ تسلا می دهد
خانه به دوشی کوچ را خاطره ی ریشه هایی که گسستی

اگه مردی نقطه بهینه بین ریشه دووندن و کوچ رو پیدا کن
و بعد به استواری یک سکویا و سبک بالی یک اسکل عاشق باش.

2008-05-20T22:31:00.000+04:30

بهای خواستن این بار نه که بی دردی
ودیعه درد بودنم بود
سوداگری تا به کی ناشی؟

2008-05-20T06:30:00.000+04:30

اگر فروغ، نگفته بودی، من هزاران بار می سرودم گذشته را:

خانه ی خالی
خانه ی دلگیر
خانه ی در بسته بر هجوم جوانی
خانه ی تاریک و تصور خورشید
خانه ی تنهایی و تفأل و تردید
خانه ی پرده، کتاب، گنجه، تصاویر

لطف کن و شعری از خانه به دوشی ِ حالا بگو.

2008-05-19T21:58:00.001+04:30

خسته از تلاش باید بودن
پشت چراغ قرمزی از تبار همه نبایدها
پسرکی به ظاهر بی چیز
لبخندی باطنن رها
فالی هدیه می کند
در عوض هیچ بهایی

تیغ بران گر به دستت داد روزی روزگار
هرچه می خواهی ببر اما مبر نان کســـی

نشانه ها چون همیشه مهلک
و من چون همیشه انگار که مبهوت
چه کنم از کدام راه که تقاطعی نداشته باشد و این همه گنگی و اضطراب ِ اشتباه؟

2008-05-19T21:00:00.000+04:30

خانه من همسایه ای دارد
این همسایه دخترکی
این دخترک همیشه خنده ای
کودکی ِ من هم پر از این همه خنده بود و حالا این همه بی خنده رقم می خورم؟!

2008-05-07T23:10:00.000+04:30

نگاه سردت را می گیرم.
طرحش را جای چشمهای خودم می گذارم.
از دریچه آن به زندگی می نگرم.

چه حیف که دنیا را این طور می بینی!

2008-05-03T19:15:00.000+04:30

دل ِ من زنده بمان.

2008-05-02T22:11:00.000+04:30

آخرین چراغ روشن را پشت سر می گذارم.
پا در سیاهی می نهم.
جهتی در کار نیست.
نه سقوط، نه تعالی.

پیشتر باز سحر دم می زند.
سواد آدمها پیدا می شود.
پذیرایم خواهند شد؟
در هیبتی جدید ... شاید.

غریبه ای در من باز چراغی روشن می کند.

2008-04-23T19:10:00.000+04:30

جامعه مرا چمدانی می داند.
چمدانی که ولی ِ نامم آن را به دست می گیرد.
در مسیر زندگی به هر کجا که اراده کند می برد.
از هر آنچه می خواهد می انبارد.
با شعفی زاید الوصف در ایستگاه ازدواج منتظر می ماند.
تا مرا به دست نام ِ دومم دهد.
صاحب دوم مرا به دست می گیرد.
و او نیز به راه خود می رود.

نام دوم ِ من چند ایستگاه جلوتر مرا زمین گذاشت
تا به سفری برود
که هیچ توشه نداشت.
قصه ی من در این جامعه چمدانی شد که در ایستگاهی میانه ی ناکجا آباد روی زمین ماند
بی صاحب ِ ماندن،
بی اختیار ِ رفتن،
با نامی شکسته و نیم کاره.
قیمانم تند دویدند،
تا باز به دستم گیرند.
غافل از آن که در مسیرها که بردندم،
من از سرب پر شدم.
دیگر برای هر بنی بشری سنگینم.
نه هیچکس توان حملم را دارد.
و نه تاب صرف نظرم را.
ایستاده اند و رکودم را نظاره می کنند.

2008-04-22T22:18:00.000+04:30

دخمه یاد تو و تنهایی من گور انتظار آرامی بود تا خود ِ نبودن
نباید به وسوسه بودن سر به در می کردم

2008-04-21T00:49:00.003+04:30

به نفی هر آنچه بودنم را به گرو برده است
من را با تو شریک شدم
تا رها شوم از تارهای پُرتنیده تنهایی
و گم شود که چه در بند مانده ام.
تیغ به فرمان تو نبود
دستان خودم را آزردم.

2008-04-18T23:18:00.000+04:30

شب را دوست دارم
که تمام یادها و سوگ ها بر من حلال می شوند.

2008-04-18T19:08:00.000+04:30

زمانی فکر میکردم تنها هشت روز دنیا را بیشتر از تو دیده ام
حالا اما روزهای زیادی است که من دنیا را می بینم و تو از تمام آنچه در آنم دوری
و پیداست که نتوانسته ام نقشت را از نگاهم پاک کنم

هرچند رفتنت سخت به یاد ماندنی تر شد
آمدنت را نیز هنوز به خاطر میاورم
تولدت مبارک

2008-04-06T23:11:00.002+04:30

تجربه زندگی به شیوه معمول و معروف توده آدمها به سان همخوابگی با فاحشه ای همسال بشریت است.

نسلها و نسلهای پیش از تو
ناب ترین جذابیت آن را چشیده اند
زیرکانه ترین ناشناختگی هایش را کشف کرده اند
مرتفعترین قله هایش را پرچم فتح زده اند
و بکارت معصومش را دریده اند.

می دانم که می فهمی
نوشتن داستانی که پایانش را خواننده آن رقم می زند
بازی کردن نقشی که سوفلور خط به خطش را برایت می خواند
و رفتن راهی که عاقبتش را عکس های کهنه آلبوم خانوادگی به تصویر می کشد
هیچ هیجانی ندارد
هر چند شاید آرامش را به من ارزانی دارد
متاعی که دیر یا زود مرگ به دستم خواهد داد.

2008-04-01T03:21:00.000+04:30

شبهایی تاریک ِ تاریک
چراغی دزدانه روشن
افکاری که ورق می خورد
دنیایی بی حساب
و یه عالم تنهایی گم و گیج.
من ذره ذره تنها تر می شوم.
از خودم و از همه.
روزی شاید هیچکس نخواهد شناختم.
و من همچنان تا ویرانی ِ اصولی که مرا بر آنها محک زده اند می روم.
که باور دارم هرزگی آن نیست که من به نامش تنها شدم.
هرزگی شاید فقط لفظی باشد که وقتی درکت نمی کنند بدان نام می خوانندت.
و تو هم باور کن.
و شاید باورت شبهایم را اندکی روشن تر کند.

2008-03-10T00:08:00.001+03:30

2008-03-08T23:43:00.000+03:30

تو را آغاز کردم با تصور پایانت
تو را خواستم با آگاهی از به سوگ نشستنت
تو را بوسیدم با علم به شریک شدنت
تو را دنبال کردم با یقین به تفاوتمان
تو را پشت سر می گذارم با لمس درد فاصله ها.
من از زندگی درس نمی گیرم.
من لحظه را زندگی می کنم.
و بی تخمینی از رنج آینده، انتخاب می کنم.
من بزرگ نمی شوم.
من فقط ادامه می دهم.
چون مرده ای متحرک.
بی خبر از موریانه هایی که کفن تنهایی اش را جویده اند.
و باز می جوند.
و جویده می شوم.
و نباید فریادم به گوش هیچ جانداری برسد.
چرا که خود برگزیده ام که این گونه به پایان برسم.
و افسوس که تمام نمی شوم.

2008-03-01T18:50:00.000+03:30

کاش از همون اول بجای تلاش برای تعریض جاده آزادیم، مثل همه زده بودم تو شونه خاکی.
کاش.

2008-02-24T21:12:00.000+03:30

من عاشق زندگی ام
پشت میز تحریر
پای لپ تاپ
تلفن کنار دستم
هایده می خونه
کار می کنم
سیگاری روشن می کنم
چای می خورم
و هر از گاهی به دیوار زل می زنم و به همه آن چیزها که دوستشان دارم فکر می کنم
من عاشق زندگی ام
و از همه داشته ها و نداشته هایم که این عشق را عریان کردند ممنونم.

2008-02-21T16:01:00.000+03:30

دیروز تو را دیدم.
امروز به تو دل می بندم.
فردا فراموشت خواهم کرد.
قصدم فقط صرف زمانی افعال بود.
خداحافظ.

2008-02-19T20:39:00.007+03:30

سیگار می کشم سنگین تر از آن که بطلبد، شاید که بگویم "نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک چو دیوار ایستد در پیش چشمانم".
میگساری می کنم غریب تر از آن که عادت کنم، شاید که بگویم "من مستم و میخانه پرستم ... راهم منمایید ... پایم بگشایید".
غمگین می مانم همیشه تر از آن که هستم، شاید که بگویم "چه می نالی به زاری که خبر از درد بی دردی نداری".
ترا می کشم هزاران بار بیشتر از آن که مرده ای، شاید که بگویم "درد هجری کشیده ام که مپرس".
می گویم دوستت دارم عمیق تر از آن که دارم، شاید که بگویم "آن که می گوید دوستت دارم خنیاگر غمگینی است که آوازش را از دست داده است".
راست می گوید پسرک.
من در جستجوی قهرمانی ام.
پی شعر می گردم.
همیشه پا برهنه دویده ام.
با چشمانی بسته.
که اگر باختم، سرافکنده نباشم
و اگر بردم، اسطوره شوم.

2008-02-14T11:15:00.000+03:30

آشفته ام.
منطق تو و خواهش دلم مرا به گه کشیده اند!
دوباره می خواهم و نیست.
نه که نباشد، نمی خواهد که باشد.
و می خواهم که نباشد.
نمی توانم.

2008-02-14T10:45:00.000+03:30

تمام آنچه به من عرضه کرد نفسهای ناتمامی بود میان فاصله کوتاه حالا و رفتنم.
حضوری نیمه کاره
نه با من
نه بدون من

2008-02-13T23:37:00.000+03:30

مدتی است که یاد گرفته ام به لحظه لحظه زندگی ام سلام کنم.
به آدمی که درد نکشیده است راز دلم را نگویم.
به آرزویی که بی رنج است امید نبندم.
به تنها ای که تنها نیست دم ندهم.
به دوستی که جمله های نابش را نثار همه می کند دل نبندم.
به اظهار علاقه ای که تکراری است جواب ندهم.
به مردی که در باران چتر به دست می گیرد تکیه نکنم.
به لبی که به هرخنده ای وا می شود بوسه نزنم.

نمی دانم با این همه آموخته هایم چرا باز خر ِ تو شدم!
واقعن نمی دانم!
شاید تنها غرور تو بود که خامم کرد.

2008-02-11T11:48:00.000+03:30

کسی شاید نمی دانست آن روزها که می گذرند داستان ناب زندگی منند که تمام می شوند.
فکر نمی کردم بتوانم قصه را به این خوبی بازنویسی کنم.

2008-01-24T01:00:00.000+03:30

برای عبور زنی که کیسه پیاز را به دست دارد ترمز می کنم
و به همه احساسات خانمان براندازم خوشامد می گویم.

2008-01-21T01:03:00.000+03:30

همه دیگ های دنیا برای من نمی جوشند و از قضا که سر سگ هم در آن ها نیست!
من نهایتن روزگار جدیدی تعریف می کنم.
روزگاری که در آن آشپز می شوم و شکم خودم را فراموش می کنم.
حالا ببین.

2008-01-17T00:50:00.000+03:30

من از تمام کوچ ها دلسردم.
و به پرستوها می گویم که این زمستان را همین جا بمیرند.

2008-01-17T00:36:00.000+03:30

حوالی هر حضور تازه ای می شود، تمام خاطرات کهنه ام مضطرب می شوند.

2008-01-07T22:50:00.000+03:30

من عاجزانه محتاج آرامش رحِم مادرم!

2008-01-01T01:19:00.000+03:30

کی میگه خوشبختی یه مسیر روشن ِ مطلوب ِ معین ِ همیشه خوبه از حالا به نقطه ی فرضی همه پسندی در آینده؟!

خوشبختی یعنی دچار شدن و هر مفهومی که من توانایی دچار شدن به اونو داشته باشم، گزینه ایه که پدید اومده تا اتفاق بیفته؛
پس گزینه های رنج و شکست و تلخی و سیاهی و جنون و قعر و خودکشی هم باید تجربه بشه؛
پس همه گزینه های ممکن از فاحشگی تا قدیسه شدن، برازنده ی خوشبختی ِ منه؛
پس من تو قاموس خودم خوشبختم.
هورا!

2007-12-25T21:59:00.000+03:30

نشخوار کردن خاطرات خوب تو لحظه های گرفتگی
و خوردن نوشابه ی مونده
آر بوُس ساچ اِ پین این دی اس!